Laatste dag rondom het resort, morgen is het al weer tijd om te beginnen aan de reis terug

Lokale datum/tijd: Vrijdag 12 oktober, 15:19

Gisteravond was ik niet lekker en ben ik rond 18:30 maar naar bed gegaan. Vandaar dus een vertraagd blogje…

In de nacht van woensdag op donderdag toch wat last gehad van met name m’n linkeroor, voor m’n gevoel is het alleen maar erger geworden. Ik heb nu bijna constant pijn en heb er al een hard hoofd in dat er door mij tijdens deze vakantie nog gedoken kan worden.

Terwijl Stefan zicht vermaakt met duiken rommel ik een beetje rond bij de bungalow. Onze reiskleding heb ik een beetje geprobeerd uit te wassen zodat het weer enigszins te doen is voor de terugreis en verder heb ik wat foto’s en filmpjes gemaakt. In elk geval op de momenten dat het droog is, gedurende de ochtend vallen er een paar flinke buien. Daarnaast vermaak ik me ook prima met het lezen van een boek.

Onze favoriete gids

Onze favoriete gids

Regen en zonneschijn

De eerste duik die Stefan maakt is voor hem een beetje een ergernis vanwege mededuikers (één in het bijzonder) en het feit dat hij met een luie gids mee moet die niets aanwijst. De tweede en derde duik gingen wat dat betreft een stuk beter. Hij ziet niet heel veel nieuwe bijzondere dingen maar wel weer de nodige schildpadden, nudibranches en nog wat ander macro spul.

Nudibranch

Hawksbill Turtle

Zoekplaatje…

In de middag ben ik er al wel achter dat duiken en voor mij echt niet meer in zit (verrek nu van de pijn 🙁 )dus ik haal alvast maar mijn cameraset uit elkaar. Dat wordt morgen weer een dagje met een boekje. Als het droog is en niet te hard waait kan ik alvast m’n duikuitrusting spoelen en te drogen leggen. Ik heb ook begrepen dat we zaterdag niet vanaf Berau maar vanaf Maratua vliegen, dat is goed nieuws. Scheelt namelijk nogal wat reistijd met de boot, 30 minuten tegenover 3,5 uur. 

En eerder vergeten te vermelden: Onderweg naar Kakakan / Sangalaki hebben we vlakbij de boot nog een flinke school dolfijnen gezien 🙂 . Dat is altijd een leuke bonus.

Vandaag:

Vanochtend heeft Stefan dan nog de laatste duik gemaakt bij Big Fish Country. Een niet al te spannende duik behalve dat hij (in de verte) een Hamerhaai ziet. De groep voor hem heeft meer geluk, die zien er 4. Maar gezien is gezien en dat pakken ze je niet meer af 🙂 . Hij heeft er alleen maar één foto van kunnen maken en die is zo wazig dat er net uit op kunt maken dat het een Hamerhaai zou kunnen zijn maar niet meer dan dat.

Ik ben er ondertussen wel behoorlijk zeker van dat het een ontsteking is. Er zit rond m’n linkeroor een zichtbare zwelling een ik heb constant last. Voor de zekerheid zijn we hier bij een arts langs geweest op het nabijgelegen eiland, maar daar werd ik niet heel veel wijzer van. Hij vroeg of ik ook had gedoken en omdat het antwoord daarop natuurlijk ja was moest dat de oorzaak zijn (duh). Hij heeft me alleen wat extra pijnstillers en nog wat oordruppels meegegeven.

Terug op het resort weet de manager nog ergens wat antibiotica pillen vandaan te halen en er zit hier een Duitser die zo vriendelijk is de oordruppels met antibiotica die hij zelf niet nodig heeft aan me te geven. Hopelijk is dit voldoende om de zwelling wat af te laten nemen voor we morgen om 16:00 de eerste vlucht hebben.

Tot die tijd is het nu een beetje spullen bij elkaar rapen en wat rondhangen.

Het geluk is me / ons deze vakantie niet zo gegund

Lokale datum/tijd: Woensdag 10 oktober, 18:43

Om 8:30 vertrekken we weer naar Kakaban en Sangalaki. Het is best een flinke groep dus op de boot is het af en toe een beetje behelpen. De eerste duik maken we weer bij Kakaban. Al bij het afdalen merk ik dat het veel moeite kost om beneden te komen. M’n oren werken niet echt mee. We zien vandaag wel een aantal schildpadden maar het Pygmee zeepaardje heeft besloten te verhuizen… helaas. Verder is het geen spannende duik.

Bij het snorkelen in het kwallen meer volgen we het advies van de manager op en zwemmen we een stuk verder bij de steiger vandaan. Hij had gelijk, daar zitten veel meer kwallen. Geen spijt dat we nog een keertje zijn gaan kijken, anders is het ook maar zo rondhangen op de boot.

Kwal(len) 🙂

De tweede duik maken we weer bij Manta Point (Sangalaki). Het is gelukkig geen diepe duik want nu hebben m’n oren er echt geen zin meer in (veel au). Ook als we de bodem hebben bereikt blijven ze pijn doen. Het zicht is verder maar matig, de gids die we vandaag hebben doet totaal geen moeite iets te laten zien en ook is er geen enkele Manta te bekennen.

Rif

Na de duik moet ik concluderen dat de laatste voor mij niet meer is weggelegd (de eerste keer ooit dat ik vanwege lichamelijke problemen een duik moet laten schieten 🙁 ) . Ik denk zelfs dat ik morgen alle duiken ook moet laten gaan in de hoop dat ik vrijdag ochtend nog wel mee kan naar Big Fish Country. Stefan maakt de derde duik wel, maar die groep is dankzij één van de duikers al na een half uur weer boven. Er staat best wat stroming en schijnbaar kan de beste man daar niet mee dealen. In dat opzicht weinig gemist. We moeten denk ik heeeeel blij zijn dat we maandag nog een paar seconden van een Manta hebben kunnen genieten.

Morgen wordt voor mij dus een dagje rondom het resort met waarschijnlijk wat lezen, misschien een beetje zwemmen, een dutje doen en er moest ook nog een wasje worden gedaan van de kleding die we op de terugweg weer nodig hebben (ja ja, zelfs op vakantie ben ik de klos 😉 ). De duikverhalen zullen morgen van Stefan moeten komen en duimen dat één dag genoeg is voor m’n oren om een beetje te herstellen.